بعد از 2 سال برنامه ریزی و وعده و وعید می خوایم بریم مشهد. قراره فقط دخترای فامیل باشیم واسه همین خواهرم که تازه نامزد کرده با تبصره میاد. چند روز قبل از رفتن یه خانمی برامون از آداب زیارت حرف می زنه و مقدار عبادت و ذکرهایی که توصیه می کنه ما رو یاد مرتاضهای هندی می ندازه. مثل شیطونا دور هم جمع می شیم و هی می خندیم و می گیم چطوره شبا هم روی میخ بخوابیم؟

توی قطار-  2 تا از بچه ها با هم مسابقه گذاشتند از دیوارای کوپه می رن بالا. اون یکی تا کمر رفته بیرون پنجره هواخوری! یه فقره پا از توی پنجره میاد تو. به نظرم مال کوپه بغلی مون باشه! دارم برای گونه های بیابون اسم می ذارم و از نمکها عکس می ندازم. یه نفر زنده زنده آهنگای درخواستی پخش می کنه. چند باری هم واسه آزار و اذیت مهموندارا نقشه می کشیم. یاد بچگی های شیطان می افتم.

2:30 نصفه شب راه می افتیم به سمت حرم. یه نفر داره دعا می خونه. شایدم آواز. نمی تونم تشخیص بدم. تا روز آخرم نتونستم. داره به دلم می شینه. جیکّم در نمیاد. روی موزاییک های حرم راه می رم. یکی سفید یکی سیاه.

ایوون طلا رو رد می کنم. چند تا پله می رم پائین تر و وامیستم. صاحبخونه رو زیارت می کنم. روم نمی شه جلوتر برم. چقدر باهاش غریبه ام. اشکم میاد...

یادم رفته چی ازش بخوام. شدم درست کسی که نمی دونه کیه و چی می خواد و داره کجا می ره... روی موزاییک های حرم راه می رم. یکی سفید یکی سیاه.

عاشق خادمهای حرم شده ام. با اون وقار و لباسهای بلندشون. عاشق نقاره زن ها. چشمامو ازشون برنمی دارم تا وقتی ادای احترام نکردن و پائین نیومدن و محو نشدن... عاشق کبوترای حرم شده ام. عاشق نماز صبحای حرم... مغربا...

روی موزاییک های حرم راه می رم. یکی سفید یکی سیاه، یکی سفید یکی سیاه …