هر سال که نو می شه، من یاد دِینم به سال جدید می افتم. یعنی امسال دومین سالیه که شروع کردم، به روزانه نویسی. و هر از چند روزی چند صفحه ای پر می کنم. امسال یه سررسید گرفتم با اسم روزشمار خورشیدی 87 که یه دفترخ با برگه های کاهی و خالی و توش مناسبت های ایران باستان نوشته شده. با جلدی که خود کهنگیه -شبیه کتاباییه که تو موزه نگه می دارن- اینطوری من یه عتیقه واقعی دارم و اشتیاقی که صفحه ی کاهی برای نوشتن به آدم می ده. روزانه نویسی از آدم یه ماهیگیر می سازه که طعمه می ذاره سر چوب ماهیگیریش و می ندازه وسط دریای افکارش و ماهیِ مهمترین فکرشو می کشه بیرون. بهترین نویسنده ها، ماهرترین ماهیگیرهایی هستند که هم خودشون از ماهی برشته شده شون می خورن، هم اجازه می دن دیگران هم بخورن و سیر شن. البته ماهی خام هم پختگی خودشو داره، و درست مثل یه فکر واقعی و یه احساس دستکاری نشده می مونه.

 حالا بستگی داره که قلاب ماهیگیریتو کی بندازی تو آب و اون موقع تو در کدوم اقیانوس، دریا، برکه، مرداب یا چاله چوله ای باشی، تا معلوم بشه چه شکاری گیر کرده به قلاب. شاید یه ماهی قرمز ریزه میزه که همراه دوستاش داشتن رد می شدن، که قرعه به نام اون میفته. یا یه قزل آلای غرغرو که از زمین و زمان و حتی شکل و قیافه خودش هم می ناله. یا یه سفره ماهی که می خواد آدما رو توی سفره ی دلش جا بده و بشه برکت چشمه، یا ارّه ماهی که می خواد هرچی بَده، ارّه کنه.

یا مثلا یه ماهی با غبغب دووجبی بیاد بالا در حالیکه پاشو از رو پاش برنمی داره، سبیلواه و عینکی و حرفای قلمبه سلمبه می زنه، از هر دری وارد می شه، از مکتبی خارج می شه. بعد در مورد تابلوی شام آخر فلسفه می بافه که اگر صبحانه بود بهتر بود.

بعد اگه بخت یار نباشه، قلابت گیر کنه به یه سری موجود ناخواسته، مثل مار که بیاد آینه بشه جلو روت، نیشت بزنه، یا یه قورباغه که لپاشو باد کنه، چشماشو درشت، به روت بخنده. بعدتر ببینی قلابه عجب سنگینی می کنه، بکشی بالا یه ماهی ببینی که شبیه اسلحه س. کله ش رو به تواه، خیلی چاقه و می خواد ببلعتت. اما انقدر شکم گنده س که کنف می شه میفته تو آب، قلپی، ولی تونسته چند لحظه تو رو بترسونه. بعد صدای طبل و دهل و هل هل بشنوی و یه عروس ماهی خوشگل ببینی که تورش گیر کرده به قلاب وقت نشناس تو، حدس می زنی حتما منتظر داماده با ماشین عروس گلکاری شده، یه نیگا به رنگ سفید بی رنگش می ندازی یه نیگا به لپ و ماتیک قرمزش، تور سفیدشو می کشی رو سرش و می سپریش به آب.

بعد که می بینی ماهی ها تموم بشو نیستن و تو هم واسه گرفتن همه شون حریص شدی، اونوقت بلند می شی و این دفعه به جای چوب ماهیگیری، خودتو پرت می کنی توی دریای ذهنت تا برای همیشه غرق شی.