"انقدر بار و بندیلش زیاد بود که ترجیح داد با گرفتن ماشین دربست ، بیشتر از این به کتفهای افتاده ش زحمت نده. با اولین راننده که دور و بر اتوبوس می چرخید همراه شد. راننده ساک نایلونی دختر (ــَـ ک) را گرفت و جلوجلو راه افتاد، دختر هم دوان دوان پشت سر او. نوبت سوار شدن که شد، از چند متر دورتر صوتی شیهه مانند نزدیک شد و بعد...

نایلون روی زمین ولو شد. یک جعبه خرما توی افتاد توی جوی. گردبادی از تقلای 2 انسان مانند (!) راه افتاد که دور تا دور ماشین می چرخید و دختر (ــَـ ک) هر بار که گردباد به او می رسید فقط می تونست چشمای از حدقه دراومده و ترسوشو جمع کنه سر جاش و جاخالی بده، وسایلشو پر کنه توی ساک دسته پاره ش و یه نگاه به تف های خونی که از گردباد بیرون شوت می شد بندازه و از معرکه دِ در رو."

 

داستان بالا برگرفته از "داستانهای تاریخ معاصر بشریت" بود که نقش آفرینان در آن به بازسازی صحنه قتل هابیل و قابیل پرداخته بودند. دختر (ــَـ ک) هم احتمالا نقش کلاغ دم معرکه رو بازی می کرد اما این بار مثل سابق کاری از دستش ساخته نبود. مقدمه چینی کافیه، می تونی تصور کنی همه این بازیا سر 1000 تومان به خاطر رعایت نکردن نوبت مسافرکشی بوده؟ حالا می تونی فرضیه منو قبول کنی که این بشر همان بشر قابیل صفته و این همه مدت تنها گذاشتن او برای تعالی و کمال بی فایده بوده؟ با نتیجه ای که من از میانگین بشریت معاصر گرفتم، وقتشه تسبیح دست بگیریم و ورد متاسفم برات رو روزی هزاران بار تکرار کنیم.

 

مردم تیغ خورده سیاست زدگی در و دیوار کوچه و خیابون خودی و دخالت غیر خودی شدن. جستجو و کشف خاصی لازم نداره، همه داریم می بینیم پودر نفرت پاشیده شده روی آسفالت و مردم دنبال انتقام گرفتن از حقوق از دست رفته خودشون می گردن، از یقه کی؟ همشهری پدرتو درمیارم! جناب نسبتا آقای نانوا من فقط از روی حواسپرتی (چون کیف پولم توی دستم باز بود) ازت پرسیدم چند دقیقه پیش پولی به شما داده ام یا نه؟ و تو اون نگاه طولانی و پوزخندآمیز ناحقٌو به من انداختی. چرا؟ به خاطر یه پرسش مودبانه از یه ذهن درگیر؟ آیا من بودم که توی گرونی آرد و کنجد حجره ت دخالت داشتم؟ این نگاه کش دار توهین آمیز همانی نیست که می خوای به بانی امور بندازی و وقتی کاری از دستت برنمیاد، من و هرکسی که اینجا روبروی تو می ایسته رو نشونه می گیری؟ یا توی تاکسیران، ببخشید که نمی تونم "شما" خطابتون کنم، چطور می تونی برای کوچکترین اعتراض به کرایه زیاد مسافرتو به روش خودت به سکوت دعوت کنی؟

 

 

چی به سر ما اومد؟ این حجم از کم طاقتی و بی تحملی و ظلم به هم چطور از ما براومد؟ آیا یه شبه همه مظلومها ظالم شدن؟

چاره این زخم چیه؟ به نظرت من و تو می تونیم زهر تزریق شده به این سرزمینو بگیریم؟ و به جای زهر سقف آسمونو زهره بارون کنیم؟ آیا لازمه طبق سیاست "سن دین السون شر یاتسون"* هم سرزمینی های ظالم چموشمون رو برای چند لحظه ای که پیششون هستیم رام کنیم؟ فقط بگو اینطوری واقعا شر می خوابه؟ یا تو می خوای منو به زودرنجی متهم کنی؟ لااقل بیا و چیزایی رو که با چشمای خودت می بینی کتمان نکن. کسانی که از بی آرمانی این نسل گله می کردن، وقت تجدیدنظر رسیده. وقتی درد و رنج پنهان شده باشه، هیچ آرمانی شکل نمی گیره، و امروز که دستهامون شده دستگاه صورت سرخ کن، آرمان ها هم از نو زاده شدن.

 

"پدر ادامه دادند:

«بله آقابیژی جون، مادربزرگ شما، خانم گوهرشاد خانم، برای کلمه ی آقا و خانم، ارزش بسیار زیادی قائل بودند. ایشان سال ها سعی کردند معنی این دو کلمه را به من و برادرم بیاموزند. گوهرشاد خانم می گفتند، یک آقا یا خانم، هیچ گاه دروغ نمی گوید. تهدید نمی کند. همیشه دست افتاده را می گیرد. حرف بد نمی زند. فکر بد نمی کند. ایشان حتی درباره طرز نشستن، برخاستن، سخن گفتن و غذا خوردن یک آقا و یک خانم، به قوانین خاصی اعتقاد داشتند، که به ما یاد می دادند.

«البته آقا و خانم بودن آسان نیست. سابقه، تربیت و زمینه ی نجابت، باید فراهم باشد، که ایمان و اعتقاد از ارکان آن است. همان چیزی که انسان را ناچار می سازد که ناخودآگاه دست به کارهایی بزند و از دست زدن به کارهایی بپرهیزد. این سرمایه ای است که درون هر فردی وجود دارد و اصلا به دارا بودن یا ندار بودن بستگی ندارد. اگر آقا و خانمی به این مرتبه برسند، می دانند چه کارهایی باید انجام بدهند، و چه کارهایی را نباید انجام بدهند.»"**

خانم ها و آقاهای جامعه مون کجا رفتن؟ دلم برای شهر پر از خانم و آقا با فکرهای خوب و لبخندها و رفاقتهای واقعی تنگ شده. قرارمون این نبود. می خواستیم با هم دوست باشیم.

«سلام ...سلام بابا
دل ما خونه
دل ما لک زده واسه خونه
سلام...سلام مادر
پناه آخر
شدم از دوری تو خاکستر
ملالی نیست جز دوری
به لب لبخندکی زوری
به نرخ مفت جون کندن
برام سوسو زده نوری
به ظاهر خیلی آبادم
تو عکسام از غم آزادم
ولی غصه تو این غربت
سراسر داده بر بادم
میدونستی که اینجا قحطی مرده
که سهم زنده موندن مزه ی درده
به نرخ مفت حراج جوونمردی
دلا سرده ،دلا سرده،دلا سرده
پدر مردم همه اینجا غریبه ان
رفاقت رو مثل ماها ندیدن
کسی کاری نداره با دل مردم
سر مردونگی هارو بریدن
میام...
میام خونه...
همون خونه که میده باز بوی گل پونه
بهشتم...
روح و جسمم...
دل و جونم...
همونجاست:توی ایرونه»***

  

-برای موشکافی قضیه، اون گرخیده حال مونث جنگ نادیده، کلاغ داستان، من بودم.

 

- می خواستم پامو که فارغ  از امتحانا از اتوبوس رو زمین گذاشتم، نفس بکشم با هورا، ولی سر از روضه خونی درآوردم.

 

* یک ضرب المثل ترکی به معنی: "باشه هرچی تو بگی، اگه اینطوری شر می خوابه".

** استاد عشق- نگاهی به زندگی و تلاشهای دکتر حسابی- به قلم: ایرج حسابی

***خواننده: ایلیا منفرد- این آهنگو عاشقانه گوش می دم. اما کدوم ایرون؟

 

 

نوشته شده در سه شنبه 18 تیر1387ساعت 1:0 توسط :رهاورد| |