زماني مي خواستم يك كارخانۀ دوچرخه سازي تاسيس كنم، پر از دوچرخه هاي صورتي و رنگ وارنگ قد و نيم قد. كارخانه ام قرار بود به تعداد همه كودكاني كه آرزوي داشتن يك دوچرخه -دوچرخه اي كه مزۀ داشتنش را فقط خودشان درك مي كنند- حسرت روزانه و شادي خواب شبانه شان است، دوچرخه بسازد. اين تصميم كسي بود كه قد كشيده ولي هنوز هم حس ايستادن و تماشا كردن از پشت در شيشه اي فروشگاه دوچرخه و نشان كردن خوشگل ترينشان برايش زنده است، حس جا ماندن رد انگشتهاي كودكانه روي شيشه مثل ردپايي از حسرت و آرزو را هم. حس يك كودك را وقتي كه هم بازي اش دوچرخه اش را آورده براي اولين معارفه و زل زدن به خوشحالي ديوانه وار دوستانش موقع مسابقه گذاشتن با دوچرخه هايشان را مي فهمد. تاريخ تولد شناسنامه اش پيش سال شمار اين ايام، كوتاه قدتر شده اما به خوبي مي داند كه آرزوهاي كودكي از جنس خواهش ها و طلبيدن هاي بزرگسالي نيست، كه بهانه نيست، كه "آرزو" است،‌ شديدتر از يك كلمۀ 4 حرفي. كه آرزوهاي كودكي از جنس ديگري ست، زميني نيست كه ميرا باشد. جاندار است و روز به روز هم جاندارتر مي شود و ناميراتر.

حالا طومار آرزوهاي كودكاني متفاوت از كودكانگي خود را مي خوانم، به پاي ثابت آرزوها كه مي رسم، تصميم رويايي كمپاني دوچرخه سازي ام نسخۀ آرامش بخش اين دردِ آشنا مي شود. فهرست آرزوهاي كودكاني را مي خوانم كه شب و روزشان را به درد مي گذرانند و بيماري، به ناتواني جسماني مي گذرانند و معلوليت، به فقر مي گذرانند و محروميت، به يتيمي مي گذرانند و فراق... و همگي به واسطۀ "رنج" كودكي را مي گذرانند در پيوند با يك بزرگسالي ناخواسته. مرور مي كنم بخشي از خواستني هايشان را و يك آن واقعيت پيدايش مي شود و روياي خيالپردازانه و شايد هم فرافكنانه ام را مي بلعد و نسيه در مقابل نقدهاي واقع گرايانه و تلخ خودفروشي مي كنند.

يك ارزيابي كافيست تا دريابيم كه امكان نوشتن عظمتي از آرزوهاي در دل مانده تا چه حد در واژه اي به اسم "محال" قرباني مي شود، كه اين ويروس "محال" زاييدۀ لجنزار فقر، آنقدر رسوخ كرده در ذهن كودكانه اش كه سقف آرزوهاي محمد تا اولين آجر ديوار بديهيات و حقوق حداقلي پائين بيايد. وقتي مي گويد: "آرزو دارم یک ماشین کنترلی صورتی داشته باشم. آرزو دارم  سی دی مرد عنکبوتی داشته باشم. دوست دارم نقاشی یاد بگیرم. آرزو دارم درس خوندن یاد بگیرم." گويا اين واقعيت گرايي بي نمك، سميرا را زودتر گريبانگير كرده كه در هنگامۀ نوجواني، سميرايي كه كعبۀ آرزويش، آينۀ زشت بودن جهاني ست كه ما ساخته ايم، شرافتمندانه مي گويد: "پدر من معتاد و بیکار است. آرزو دارم روزی اعتیادش را ترک کند و به خانواده اش رسیدگی کند. دوست دارم خودم درآمدی داشته باشم تا بتوانم کوتاهی های پدرم را برای خانواده جبران کنم." يا نهالي كه كعبۀ آرزويش كه مي توانست وسيع و بي انتها باشد، اما ماكتي از يك نااميدي مرسوم شده. اين تواضع نيست وقتي كه نهال مي گويد "آرزو دارم که یک دستگاه رایانه داشته باشم تا به وسیلۀ کار کردن با این دستگاه در معیشت زندگی به مادرم کمک کنم"، كه اعلاميه اي براي مراسم ختم آرزوي يك كودك است. او حالا نوجوان است و عظمت كعبه اي را كه به او گفته شده فريادت در آن به گوش علي (ع) و علي (ع) ها مي رسد، به نجواي سراسيمۀ يك راهكار ساده خلاصه مي كند. يا گلنازي كه قلبش نويسندۀ آرزويش نبود، شانه هايش بود كه فشار مي آورد و او مي نوشت: "آرزو دارم که یک خانه برای خودمان داشته باشیم تا دیگر مجبور نباشیم در آن خانه سرایداری که بعد از فوت پدرم صاحب خانه بهمان فشار می آورد تا بلند شویم زندگی کنیم"، يا سيد اميدي كه در 13 سالگي مجبور است بنويسد: "آرزو دارم یک یخچال داشته باشیم. یخچال خودمان کوچک و خراب است و همیشه از همسایه هایمان یخ میگیریم. آرزو دارم که قسط های خانه مان  تمام شود چون مادرم نمی تواند برای ما چیزی بخرد. دوست دارم دوچرخه داشته باشم و خانه مان که در روستاست در شهرک باشد که از سال بعد بتوانم به دبیرستان بروم و دور نباشد." اينها و تمام 600 آرزوي جمع آوري شدۀ طرح كعبه كريمان كه هركدام 1000 حرف و تعبير و تلنگر و تاسف و دعوت را در خود جاي داده:

علي اكبر:

"من آرزو دارم یک دی وی دی پلیر داشته باشم. همه دوستانم دی وی دی کارتونی نگاه می کنند ولی من نمی توانم. همه دوستانم کارتون مرد عنکبوتی نگاه می کنند. من دوست دارم یک دی وی دی داشته باشم تا با خواهر و برادرهایم و مامانم فیلم های خنده دار نگاه کنیم."

ليلا-معلول ذهني:

"آرزو دارم مردم، آرزوهایشان برآورده شود. آنهایی كه مریض هستند شفا پیدا کنند. دوست دارم کربلا بروم. دوست دارم لباس آبی و قرمز با رنگهای قشنگ داشه باشم. آرزو دارم همه خانه داشته باشند و فکر اجاره خانه نداشته باشند. دوست دارم موبایل داشته باشم. آرزو دارم خواهر داشته باشم که با من کار کند. برادرهایم با هم باشند و با هم کار کنند. دوست دارم گلهایمان زیاد باشد و دوستانم به جاهای خوب برسند و موفق باشند. آرزو دارم بابا در آن دنیا شاد و خوشحال باشد. مامانم شاد باشد و ناراحت نباشد. آرزو دارم همه شاد و خوشحال باشند. آرزو دارم من هم شاد باشم و مامانم از من راضی باشد. آرزو دارم معلمم از من راضی باشد. من هم سر نماز برایش دعا می کنم تا هر چه می خواهد خدا به او بدهد. آرزو دارم که سمیرا [یکی از بچه های مرکز] شاد باشد و گریه نکند."

اصغر-معلول ذهني:

"من دوست دارم بمب نگذارند. آرزو دارم خدا همه بیماران را شفا دهد. دوست دارم باران بیاید. دوست دارم با یک دختر تهرانی عروسی کنم. دوست دارم خانه درست کنم."

محمدعلي:

"من همیشه آرزو داشتم یک دوچرخه داشته باشم که اندازه خودم باشد. من آرزو دارم یک خانه داشته باشیم تا در آن راحت زندگی کنیم و فرش هایش پاره نباشد. یک خانه که کمد و شیشه هایش شکسته نباشد. یک خانه که اجاق گازش آتش نگیرد. یک خانه که بچه هایش لباس های قشنگ و تمیز بپوشند و با کفش پاره به مدرسه نروند و جلوی دوستان خجالت نکشند."

نسيم-9ساله:

"من دوچرخه سبز دوست دارم. كتونی مشكی می خوام و یك تلوزیون با پلی استیشن. من دوست دارم درس بخونم اما نمی تونم چون باید كار كنم، اگر كار نكنم گشنه می مونم. لباس ورزشی می خوام كه باهاش ورزش كنم و فوتبال بازی كنم."

محمد رحيم:

"من پسر بچه ای 10 ساله هستم که زیر دستگاه دیالیز بسیار رنج می برم و فقط آرزو دارم که پیوند شوم و مانند بقیه بچه ها صحیح و سالم باشم من علاقه بسیار به دوچرخه دارم ولی از شما تقاضا دارم فقط در حد توان خود یک کادو به من بدهید (ماشین اسباب بازی) همین که به فکر مریضهای دیالیزی هستید از شما بسیار متشکریم."

ميلاد:

"امام دلم میخواد که یک تن سالم به پدر و مادرم بدي تا همیشه سایه شان بر سر خواهران و برادران باشد. امام دلم می خواد مثل یک فوتبالیست ماهر برای کشور بازی کنم. دلم می خواد لباسهای ورزش و پول شهریه باشگاه در این یک هفته در بیاد. 33 هزار تومن."

قاصدكي نحيف اما مؤمن و دردآشنا كه ايمانش توان بلند كردن كعبه اي از رنج ها و آرزوهاي كودكان زودبالغ اين شهر را به او مي دهد، آمده و بر خواب غفلتمال شدۀ من نازل شده و "ظهور بشريت منجي" را به بهاي بيداري ايمانم پيام آور شده. آمده ام بگويم كه يا اين بها را مي پردازم و بيدار مي شوم كه بار بر دوش اين قاصدك به ثمر مي رسد و ميوه مي دهد، ميوه اي شيرين و به كام. و يا اينكه چشمان خواب آلودم را ناي ديدن نمي دهم و فراموش مي كنم، كاري كه ريشۀ انساني ام به خوبي از عهده اش برمي آيد. اگر نايي به چشمان و دستانم ندهم، در پيشگاه آرزوهاي مرده، انجمن كودكي هاي مرده، ولي عقده هاي پرزور و خنده هايي كه زاده نشده در نطفه خفه شدند، اعترافي كنم و بگويم: اين هيولاي وحشي خميازه هاي من بود كه زندگي ات را كشت و به جنازه ات آب داد تا مردگي ات حيات بگيرد. اين دستهاي من بود كه گور تو را ساخت، و آن سنگي كه آخرين روزنۀ اميدت را پوشاند، جسمانيت بي روح و حقير و ضعيف و بي اقتدار من بود كه خاك شد بر همۀ وجود تو. كعبۀ آرزوها، كعبه الرقائب شد مدفن الرقائب، من هم شدم سنگ قبر آرزوها...

مشاهدۀ آرزوها و مشاركت در طرح كعبۀ كريمان